Recensies

Recensies: Aan het hof van François I

12.12.2008

"De Vlaming die al 25 jaar het Renaissancegeweten van het Kamerkoor is, schikte opnieuw een knap boeket. Jean Mouton liet in Illuminare Hierusalem zijn meanderende contrapunt horen. Vuilbekken kon de componist ook, getuige het chanson waarin hij Robins schaapje (mouton) uit grazen stuurt in het struweel van Marion. Claudin de Sermisy vertegenwoordigde de modernere, 16de-eeuwse stijl: stemmen die liever samen optrekken dan ieder hun eigen ding doen.” [...] “Mooi slot: vier zangers zittend op een stoel, acht staan er in een halve cirkel omheen. Het kwartet zingt Pierre Sandrins Doulce memoire, dat juweel van ludduvuddu. Pierre Certon schreef er een réponse op, al even verdrietig, die werd uitgevoerd door de acht. Paul Van Nevel schoof de stukken ineen tot een zeldzaam schrijnend vlechtwerk.”

Door Guido van Ooirschot in de Volkskrant van 28 november 2008

“En je laat je graag meenemen op zijn reizen. Waar hij zijn componisten ook vandaan haalt, opgediept uit oude bibliotheken, hij zet ons schotels vol parels voor. Hoogtepunt was - zoals zo vaak - een Agnus Dei, gisteravond van Claudin de Sermisy (ca. 1490-1562), uit zijn mis Fremuerunt gentes. Een stuk van grote intensiteit.
Naast de muzikale expressie, de sublieme klankkleur, al die dingen die we bij het Nederlands Kamerkoor in feite vanzelfsprekend vinden, was er ook weer de subtiele choreografie. Zoals altijd stond het koor in een kring, in steeds wisselende bezettingen, variërend van vier tot zestien zangers. De kleine dirigent stelde zich achtereenvolgens in alle vier de windstreken op, zodat alle bezoekers hem in elk geval een keer in het gezicht keken.
Nauwkeurig bepaalt hij wie waar staat. Zo boetseert hij zijn klanken uit dit koor. Als het Kamerkoor het vergund wordt nog een tijd door te zingen, mogen we hopen dat ons dat nog veel muzikale reizen met Paul Van Nevel oplevert. “

Door Dingeman van Wijnen in het Friesch Dagblad van 4 december 2008.

“De liederen van hofcomponisten Mouton, Sermisy en Sandrin werden door het Nederlands Kamerkoor met kennelijk plezier ten gehore gebracht. Het was vanaf het begin wonderlijk schoon van sonore samenklank: alle stemmen waren als één in de polyfone klaagzangen, fuga’s en liefdesliederen. Alles ademde muzikale beheersing, rustige schoonheid, kalme beschaving. Dat was iets zeer bijzonders, en als luisteraar werd je deelgenoot gemaakt van deze polyfone schoonheid van eeuwen her.”

Door Minke Muilwijk in het Dagblad van het Noorden van 6 december 2008.