Recensies

Recensies: Nieuwe Nederlandse Oogst

15.04.2009

“Vijf kersverse composities, speciaal voor het Nederlands Kamerkoor geschreven in opdracht van het Fonds voor de Scheppende Toonkunst, prijkten gisteravond op het a capella-menu ‘Nieuwe Nederlandse Oogst’. En zo beleefde Leeuwarden als eerste zangstation in deze serie in één klap vier wereldpremières in het bijzijn van twee componisten. [...]
Naast volume was er gelukkig ook veel aandacht voor detail en vederlichte accenten, zoals in het enigszins impressionistische ‘A questo punto’ (2008) van Elmer Schönberger, waarbij in het gedicht ‘La verita’ een heerlijk dromerig zachte klankvoile ontstond. [...]
Matthias Kadar maakte met zijn ‘Poèmes de Paul Celan’ (2008) klankschilderijtjes. Het koor, in afwisseling met gave kwartetzang, een dramatische bassolist of een lyrische tenor, creëerde een betoverende sfeer. ‘Schizophrenic girl’ (2007) van Micha Hamel bracht een zweempje Engelse romantiek in een swingende stijl die tot stilstand kwam in meer introverte zieleroerselen. Dit stuk behoorde tot de rijkste oogst van de avond.
Het maatschappelijk georienteerde ‘Pas de Quatre’ (2008) van Bernard van Beurden moest vooral overtuigen door een knap staaltje techniek. Waar het flonkerende koor de hand niet voor omdraaide.”

Jeanine Kramer in de Leeuwarder Courant van 26 maart 2009

“‘Nieuwe Oogst’ vol vocale vlakken, wemelingen en felle accenten”
[...]
Desondanks is de verhouding tussen woord en toon in de vijf composities die onder de gezamenlijke noemer ‘Nieuwe Nederlandse Oogst’ worden gepresenteerd enorm verschillend.
Neem ove ‘l mar non ha vanto, een groots opgezet, maar nog onvoltooid werk, waarin Eric Verbugt meer dan honderd versregels uit Dantes Divina Commedia verklankt. Verbugt haalt het onderste uit de kan, met vocale vlakken vol wemelingen, felle accenten en engelachtige vrouwenkoren.
[...]
Kadar slaagt er wel in Celans gedichten woord voor woord in te kleuren, nu eens welluidend, dan weer in broze verglijdingen.
Met zijn A questo punto op teksten van de Italiaan Eugenio Montale bereikt Elmer Schönberger vergelijkbare resultaten. Alleen zet hij daarvoor het hele koor in, dat de tekst scandeert in dwarse akkoorden en ontheemde ritmes die de Letse dirigent Kaspars Putninsh maar amper op hun plaats weet te houden. De dromerige verglijdingen in het derde deel (De waarheid) zijn het meest vocaal gedacht.
Bernard van Beurdens Pas de Quatre sluit op het punt van verstaanbaarheid aan bij Verbugts Dante-muziek, maar dat komt doordat hij het koor in vier subkoren heeft verdeeld die door elkaar heen zingen, maar elk hun eigen muzikale karakteristiek hebben. De inhoud gaat daardoor grotendeels verloren, maar de strekking niet. Het is een rijk geschakeerd werk, waarin zelfs de passages waarin alle ensembles elkaar overspoelen toch transparant blijven. Het afsluitende Schizophrenic Girl van Micha Hamel is een kort en in weerwil van de titel gemoedelijk stuk, dat de zangers van het NKK na die andere veeleisende stukken soepel van de tong glijdt.”

Frits van der Waa in de Volkskrant van 28 maart 2009